Hoe mooi zou het zijn…

Nu ik zelf moeder ben geworden en mij verdiep in hoe ik moeder wilt zijn en hoe ik mijn zoon op wilt voeden, sta ik versteld van hoe we het soms doen. Regelmatig loop ik tegen een muur op in een wereld waar alles snel moet, beter moet en efficiënter moet. Waardoor we het contact met dat wat eigenlijk zo natuurlijk is kwijt.

Dat je kindje een spiegel is voor wat er in jou leeft, dat wist ik wel. Maar ik had nooit kunnen voorzien hoeveel spiegels het moederschap mij zou aanreiken.

Spiegel na spiegel laat me zien wat mij niet meer dient. Alles komt langs.

Deze woorden begonnen eigenlijk als een protestpost. Vanuit boosheid, weerstand en frustratie over hoe we in onze maatschappij omgaan met zwangerschap en moederschap. Een systeem vol eisen, oordelen en prestatiedruk. En zo ontstaan er moeie moeders. Kibbelende moeders. Gefrustreerde moeders. Harde moeders. Moeders die blijven geven tot ze leeglopen. Moeders die het niet meer weten – maar tóch doorgaan.

We ruilen onze vrouwelijke kracht in – onze intuïtie, zachtheid, wijsheid – verdwijnen uit ons lijf en belanden in ons hoofd. We stappen uit het vertrouwen en in de controle. Uit de compassie en in het harde werken. Wat moeten we soms toch veel van onszelf.

Maar wat als… we zouden verzachten?

Een lieve vriendin vroeg me laatst: “Wat nou als je het omdraait?” En met die vraag verzachtte ook mijn woorden. Er kwam ruimte. In mij. Om het anders te mogen doen. Voor mezelf.

Dus hoe mooi zou het zijn…

…..als zwangere vrouwen vertrouwen mogen voelen in hun lichaam en het natuurlijke ritme van het leven – zonder dat daar eindeloze echo’s, bloedprikken en testen voor nodig zijn.

……als nieuwe moeders hun lichaam kunnen eren voor het magische en intensieve werk dat het heeft verricht tijdens de zwangerschap en bevalling. Door rust te nemen, te verzachten en zichzelf te voeden. Zonder de druk om snel weer ‘de oude’ te moeten zijn.

……als baby’s welkom zijn, overal waar hun moeder welkom is. En de zorg voor onze kinderen gedragen wordt door de tribe in plaats van uitsluitend door de ouders.

…als moeders, ook zes maanden na de bevalling, nog steeds de ruimte voelen om uit te slapen, om extra zorg te ontvangen, om hulp te vragen. Omdat je leven nog steeds op z’n kop staat. En je mild mag zijn voor jezelf want ook nu kan het soms zwaar zijn.

...dat we borstvoeding gaan zien voor wat het werkelijk is: een prachtig cadeau aan je kind, én een intense, fysieke en emotionele investering van de moeder. Laten we erkennen hoeveel levensenergie daarin zit.

…als we moeders de ruimte geven om écht moeder te zijn. Niet na drie maanden al verwachten dat ze hun kind achterlaten bij anderen, als dat nog helemaal niet goed voelt.

…als moeders worden gestimuleerd om hun vrouw-zijn te mogen voeden. Omdat vrouwen helen bij vrouwen en we soms eerst ons eigen vat moeten vullen – in stilte, verbinding, zachtheid – voordat we weer kunnen geven.

…als we handige gadgets zien voor wat ze zijn: hulpmiddelen. Geen vervanging voor de liefdevolle aanwezigheid, aandacht en warmte waar een baby écht naar verlangt.

Laten we weer normaliseren wat al eeuwenlang natuurlijk is. ❤️‍🔥